Twierdza Szuszi

Podczas politycznych zawirowań XVIII wieku, po śmierci Nadera Szaha, która zapoczątkowała przełom w Iranie, przywódca wojskowy imieniem Panah Ali — dawniej żołnierz armii królewskiej — wykorzystał powstały chaos i przeniósł się najpierw do Szaki, a następnie do Szirwanu. Tam zaczął umacniać swoją władzę, ogłaszając się chanem Karabachu. Posunięcie to podważyło jedność ormiańskiej klasy melików (szlachty), w szczególności wielowiekowy sojusz melików Chamsy. Od 1748 roku, przez około dekadę do 1759 roku, Panah Ali stopniowo umacniał swoją pozycję, ostatecznie stając się faktycznym władcą regionu. Chociaż Ali Ibrahim Szah z Iranu uznał władzę Melika Szahnazara, pozostali melikowie Arcachu sprzeciwili się tym rządom i zjednoczyli się, aby oblegać twierdzę Avetaranots. Jednak surowa zima zmusiła ich do tymczasowego zaniechania kampanii, z ustaleniem jej wznowienia na wiosnę. W tej złożonej sytuacji melik Warandy zwrócił się do Panah Chana, szukając wsparcia militarnego. Poddał mu się, złożył przysięgę wierności i dzięki wsparciu Panaha uniknął sądu pozostałych melików. W rezultacie, aby umocnić sojusz polityczny i rodzinny, Melik Szahnazar wydał swoją córkę, Hurzad Chanum, za syna Panaha, Ibrahima Chana. W posagu przekazał im jedną z najbardziej niedostępnych i strategicznie ważnych twierdz w Arcachu — Szuszi. Początkowo twierdza nosiła nazwę Panahabad, na cześć swojego założyciela, ale później stała się znana jako Szuszi, przyjmując nazwę pobliskiej wsi Szosz, z której wielu mieszkańców przeniosło się do nowo założonego miasta-twierdzy, obok osadników z Szahbulagu.