Klasztor Gtchavank

W pobliżu wsi Togh w regionie Hadrut, wśród gęstych lasów u podnóża góry Toghasar, stoi słynny Klasztor Gtchavank. Jego wysoka kopuła, symbol zbiorowej pamięci, widoczna jest z daleka. We wczesnym średniowieczu Gtchavank był jednym z duchowych i politycznych ośrodków Dizaku, początkowo pod panowaniem dynastii Arranszahików, a od VIII wieku pod gałęzią Dizaku. Budowle klasztoru noszą wykute w skale inskrypcje opowiadające o wydarzeniach od XIII do XVII wieku. Obecny główny kościół zbudowano na fundamentach starszych ruin przez dwóch biskupów — Ter Sargisa i Ter Vrtanesa — którzy przenieśli się z Amaras. Klasztor uważany jest za potężny i wyrafinowany przykład architektury ormiańskiej, odzwierciedlający także elementy stylu Bagratydów. Kompleks Gtchavank obejmuje kościół z kopułą, narteks oraz drugi kościół, wszystkie połączone wspólnym narteksem. Od XV wieku Gtchavank rozwinął się nie tylko w ośrodek religijny, ale także naukowy i kulturalny. Stał się siedzibą unikalnej kolekcji rękopisów, z których część przetrwała. W XIX wieku ojciec Arakel Kostandian, opat, poświęcił 18 lat na napisanie obszernego dzieła historycznego i etnograficznego, które obecnie przechowywane jest w Matenadaranie (Instytucie Dawnych Rękopisów im. Mesropa Masztoca).