Wielka Pustelnia Tatewu

Wielka Pustelnia Tatewu została zbudowana u zbiegu rzeki Worotan i jej dopływu Tatew. Założenie nowej pustelni nastąpiło w drugiej połowie XVII wieku po niszczycielskim trzęsieniu ziemi z 1658 roku, które całkowicie zniszczyło pobliską Pustelnię Harants w Halidzorze. Około dwa lata później, w latach 60. XVII wieku, rozpoczęto budowę nowego kompleksu pod kierownictwem katolikosa Hakoba IV z Dżulfy. Na etapie planowania architekci wyraźnie kierowali się modelem konstrukcyjnym dawnej pustelni, zachowując jej ogólny układ. Jednak budynki nowego kompleksu miały większą skalę. Wielka Pustelnia Tatewu składa się z dwóch głównych części: prostokątnego głównego obwodu z wieżami oraz przylegającej od południa części pomocniczej z budowlą na planie prostokąta. Najbardziej godną uwagi budowlą kompleksu jest Kościół Świętej Matki Bożej, wzniesiony w 1663 roku i położony w południowo-zachodniej części pustelni. Ta trójnawowa bazylika została zbudowana z precyzyjnie obrobionego bazaltu. W 1743 roku do zachodniej fasady dobudowano przedsionek-halę, ufundowany przez Melika Egana. Po północnej stronie przedsionka znajduje się mała kopułowa kaplica-grobowiec. W całym kompleksie widoczne są ślady codziennego życia monastycznego. Wzdłuż ścian zachodniej i północnej zbudowano 64 cele — niektóre dwu- lub trzypiętrowe, każda z własnymi drzwiami i oknem. Pustelnia utrzymywała samowystarczalny system gospodarczy, z dobrze rozwiniętym ogrodnictwem, uprawą winorośli i produkcją wina.