Klasztor Sisavank

Kościół św. Grzegorza klasztoru Syunik, później znany jako św. Jana, został ufundowany przez księżniczkę Varazdukht z Syuniku. Przed kościołem książęta Syuniku zbudowali królewską rezydencję i ustanowili tam swoją siedzibę. Kościół został przebudowany w ostatniej ćwierci VII wieku przez księcia Kohazata i biskupa Hovsepa I, przy pomocy Teodora, mnicha z klasztoru Syjon. Historyk Stepanos Orbelian uważał klasztor Syunik za jeden z trzech najważniejszych klasztorów regionu Syunik. Kościół św. Grzegorza zbudowany jest z precyzyjnie ciosanego niebieskawego bazaltu i należy do grupy budowli „w stylu Hripsime”. Ma plan czteroliścia z niszami o układzie trójćwiartkowym i apsydami we wszystkich czterech narożach. Kopuła wznosi się na dwunastobocznym bębnie ozdobionym arkadami i misternie rzeźbionymi gzymsami, wspartymi niżej na kapitelach dekorowanych skręconymi motywami. Wewnątrz kościoła znajdują się różne znaki kamieniarskie — głównie inicjały budowniczych. Został on wzniesiony na trzystopniowym kamiennym fundamencie. Na zachodniej fasadzie zachował się płaskorzeźbiony wizerunek Hovhannesa, pisarza kościelnego, choć jest on znacznie uszkodzony. Elementy dekoracyjne wewnątrz i na zewnątrz odpowiadają cechom stylistycznym drugiej połowy VII wieku. Szczególne znaczenie ma rzeźbiony gzyms bębna, na którym znajdują się reliefy czterech Ewangelistów z inskrypcjami.