Twierdza Halidzor

Pierwotnie wzniesiona jako kompleks klasztorny, w XVII wieku pod przewodnictwem Davita Beka została przekształcona w ufortyfikowany bastion. Dzięki strategicznemu, trudno dostępnemu położeniu stała się główną bazą jego ruchu wyzwoleńczego i centrum władzy ormiańskiej w Sjuniku.

Twierdzę otaczają nieregularne czworoboczne mury dostosowane do ukształtowania terenu, każdy o długości około 50 metrów i grubości 1 metra, z charakterystyczną okrągłą wieżą w narożniku południowo-zachodnim. Twierdza miała wejścia od południa i północy.

Sklepiony kościół salowy z zakrystiami po obu stronach ołtarza, do którego od północy i południa przylegają dwukondygnacyjne sklepione budynki; ich dolne kondygnacje służyły prawdopodobnie jako narteksy. Gdy kompleks przebudowano na cele obronne, górne kondygnacje wyrównano, tworząc płaski dach, z którego obrońcy mogli stawiać opór i ostrzeliwać nadciągających wrogów.

Tak, w latach 2006–2009 przeprowadzono częściową restaurację. Odnowiono kościół Świętej Bogurodzicy, mury wschodni, północno-wschodni i południowo-wschodni oraz wejście południowe.