Twierdza Halidzor

Początkowo wzniesiona jako kompleks klasztorny, Twierdza Halidzor została w XVII wieku przekształcona pod przewodnictwem Davita Beka w ufortyfikowany bastion. Ze względu na swoje strategiczne i trudno dostępne położenie stała się główną bazą jego ruchu wyzwoleńczego oraz centrum władzy ormiańskiej w Sjuniku. Twierdzę otaczają nieregularne czworoboczne mury dostosowane do ukształtowania terenu. Każdy mur ma około 50 metrów długości i 1 metr grubości. W południowo-zachodnim narożniku wznosi się charakterystyczna okrągła wieża. Twierdza posiadała wejścia od strony południowej i północnej. Kompleks obejmuje kościół o układzie sali sklepionej, z zakrystiami po obu stronach ołtarza. Przylegające do kościoła od strony północnej i południowej dwukondygnacyjne sklepione budynki, których dolne poziomy prawdopodobnie pełniły funkcję przedsionków lub narteksu. Podczas przebudowy twierdzy na cele wojskowe górne kondygnacje kościoła i przyległych budynków wyrównano, tworząc płaski dach, co umożliwiało obrońcom skuteczne odpieranie i ostrzeliwanie nadciągających wrogów.