Świątynia Garni, klasztor Geghard, wąwóz Azat, wypiek lawaszu

Przejeżdżając przez wieś Woghjaberd, architekt Rafael Israelyan często zauważał, że z pobliskiego wzgórza rozpościera się wspaniały widok na górę Ararat. I właśnie tutaj, w 1957 roku, Israelyan ukończył zaprojektowaną przez siebie budowlę, zwaną Świątynią Góry Ararat. Na frontowym wejściu wyryto dużymi, wyraźnie widocznymi literami ostatni wers wiersza Jeghisze Charentsa. "Idź w świat; nie ma białego szczytu jak Ararat, jak ścieżka niedojrzałej chwały; kocham moją górę Masis." Bardzo szybko miejsce to otrzymało nową, popularną i szerzej używaną nazwę - Łuk Charentsa. Rozpoczynamy wycieczkę od punktu widokowego na górę Ararat, symbol Armenii.

Świątynia, zbudowana w I wieku i istniejąca przez stulecia, została zniszczona i ponownie wzniesiona. Opowiada o przedchrześcijańskiej Armenii i narodzie ormiańskim. Świątynia poświęcona Mitrze, bogu słońca, jest jedyną zachowaną świątynią pogańską zarówno w Armenii, jak i na terytorium byłego ZSRR. Świątynia została zniszczona przez niszczycielskie trzęsienie ziemi w 1679 roku i była odnawiana przez około 8 lat, w latach 1968-75.

Następnym przystankiem są bazaltowe organy, Symfonia Kamieni. Nagromadzenie naturalnie przyciętych kamieni o wspaniałej symetrii to prawdziwy cud natury, a także część światowego dziedzictwa UNESCO. Sześciokątne kamienie, rozciągające się jeden za drugim wzdłuż kanionu, wyglądają jak organy, stąd też nazwa.

Starożytna nazwa tego wykutego w skale klasztoru brzmiała Ayrivank ze względu na 140 jaskiń w otaczających górach, które były zamieszkane przez mnichów. Później święta relikwia Geghard, sprowadzona tutaj, nadała klasztorowi jego obecną nazwę, Geghardavank. Broń rzymskiego centuriona Longianosa, święta relikwia Geghard, którą zadano ranę Chrystusowi, jest obecnie przechowywana w Świętej Stolicy Matki Bożej w Eczmiadzynie.

Wycieczka zapoznawcza kończy się mistrzowską lekcją pieczenia lawaszu, podczas której zobaczysz, jak wypieka się słynny ormiański chleb — lawasz.