Kompleks klasztorny Czterdziestu Dzieci

Leży w północno-zachodniej części wsi Dsegh w prowincji Lori. Teren jest trudny, a do obiektu można dotrzeć wyłącznie pieszymi ścieżkami, z Dsegh albo z gminy Zoraget.

Nazwa upamiętnia wczesnochrześcijańskich męczenników: według tradycji czterdziestu młodych Ormian stracono za wierność chrześcijaństwu, a ich szczątki spalono i wrzucono do rzeki. Później prześladowani chrześcijanie z różnych regionów osiedlili się w wąwozie Debed i wznieśli miejsce święte, aby zachować o nich pamięć.

Klasztor pochodzi z XIII wieku i składa się z kościoła, dzwonnicy, schronień, budowli pomocniczych, cmentarza i chaczkarów (kamieni krzyżowych). Zachował się tylko częściowo i jest dziś na wpół zrujnowany; inskrypcje świadczą, że jego części odnowiono pod koniec XIII wieku.

Klasztor zbudowano z miejscowego różowego polerowanego felzytu, z bazaltowymi filarami, a kościół jest salą kopułową na planie prostokąta. Jego ściany, sklepienia i łuki podtrzymujące kopułę są zniszczone przez erozję, a kopuła się nie zachowała, jednak na murach wciąż widnieje wiele średniowiecznych inskrypcji, reliefów krzyży i misternie rzeźbionych chaczkarów.

Jego dwukondygnacyjne zakrystie, wydłużone w pionie i wyposażone w półkoliste nisze, to technicznie złożone rozwiązanie rzadko stosowane w ormiańskiej architekturze klasztornej. Ponumerowane rzeźbione kamienie na terenie klasztoru były prawdopodobnie przeznaczone do restauracji, do której nigdy nie doszło.