Garni, Geghard, wąwóz Azat, Sewan, Sewanawank, ośrodek narciarski Caghkadzor, Keczaris

Przejeżdżając przez wieś Voghjaberd, architekt Rafael Israelyan często zauważał, że z pobliskiego wzgórza otwiera się wspaniały widok na górę Ararat. I tutaj, w 1957 roku, Israelyan ukończył zaprojektowaną przez siebie budowlę, która nazywa się Świątynią Góry Ararat. Ostatni wers wiersza Jegisze Czarencza wyryty jest widocznymi, dużymi literami przy głównym wejściu. "Przejdź świat; nie ma białego szczytu jak Ararat, jak ścieżka niedojrzałej chwały; kocham moją górę Masis." Bardzo szybko miejsce to otrzymało swoją nową, popularną i bardziej rozpowszechnioną nazwę - Łuk Czarencza. Rozpoczynamy wycieczkę od punktu widokowego na górę Ararat, symbol Armenii.

Świątynia, zbudowana w pierwszym wieku i przetrwała wieki, została zniszczona i podniosła się na nowo. Opowiada o przedchrześcijańskiej Armenii i narodzie ormiańskim. Świątynia poświęcona Mitrze, bogu Słońca, jest jedyną zachowaną pogańską świątynią zarówno w Armenii, jak i na terytorium byłego ZSRR. Świątynia została zniszczona przez niszczycielskie trzęsienie ziemi w 1679 roku i była odbudowywana przez około 8 lat, w latach 1968-75.

Kolejnym przystankiem są bazaltowe organy, Symfonia Kamieni. Nagromadzenie naturalnie ukształtowanych kamieni o wspaniałej symetrii to prawdziwy cud natury, a także część Światowego Dziedzictwa UNESCO. Sześciokątne kamienie, rozciągnięte jeden za drugim wzdłuż kanionu, wyglądają jak organy, stąd nazwa.

Dawna nazwa tego wykutego w skale klasztoru brzmiała Ayrivank ze względu na 140 jaskiń w okolicznych górach, które były zamieszkane przez mnichów. Później przywieziona tu święta relikwia Geghard nadała klasztorowi jego obecną nazwę, Geghardavank. Broń rzymskiego centuriona Longianosa, święta relikwia Geghard, którą zraniono Chrystusa, przechowywana jest obecnie w Świętej Stolicy Matki Etchmiadzin.

Wycieczka zapoznawcza kończy się warsztatami pieczenia lawaszu, podczas których zobaczysz, jak wypieka się słynny ormiański chleb, lawasz.

Pierwszym miejscem, które odwiedzimy, jest jezioro Sewan, piękno Armenii. Położone 1900 metrów nad poziomem morza, Sewan jest drugim najwyżej położonym jeziorem na świecie z zasobami słodkiej wody. Sewan, pochodzenia wulkanicznego, otoczone jest pasmami górskimi, podzielone na dwie części i jeden duży półwysep. Jezioro Sewan cieszy się dużą popularnością wśród turystów zarówno w zakresie aktywnego, jak i pasywnego wypoczynku. Z maksymalną głębokością 83 metrów Sewan jest jedynym z trzech historycznych ormiańskich jezior położonym na terytorium Republiki Armenii.

Mariam, córka króla Aszota I, obiecała zbudować 30 kościołów ku czci swojego zmarłego męża. Dotrzymała obietnicy przez całe życie. Jeden z nich, Sevanavank, zbudowano w 874 roku. Założony w IV wieku Sevanavank przeżył swój rozkwit w IX wieku. Poza dwoma stojącymi kościołami na szczególną uwagę zasługuje niepowtarzalny chaczkar z XVII wieku, z wieloma scenami biblijnymi. Nazwa stolicy, Erywań, została po raz pierwszy zapisana na kopule Sevanavank.

Tsaghkadzor to jedno z najpiękniejszych i najbardziej turystycznych miast Armenii. Jest urocze o każdej porze roku i ulubionym miejscem miejscowych oraz turystów. Tsaghkadzor znane jest z najlepszych ormiańskich uzdrowisk, miejsc rozrywki, zachwycającej przyrody i zabytków kultury. Znajduje się zaledwie 50 km od stolicy. Położone na wysokości 1840 metrów nad poziomem morza, Tsaghkadzor uważane jest za jedno z najlepszych miejsc do pasywnego i aktywnego wypoczynku.

Kompleks klasztorny Kecharis to jeden z najważniejszych zabytków kultury Tsaghkadzor. Cztery kościoły kompleksu klasztornego zbudowano w XI-XIII wieku. Mając niepowtarzalną architekturę i bogatą historię, Kecharis był przez wieki jednym z wybitnych ośrodków kościelnych i piśmienniczych Armenii, dzięki książętom Pahlavuni i Proshian. Kompleks składa się z czterech kościołów, przedsionka, kaplic i około trzydziestu chaczkarów (XI-XVII wiek). Na przestrzeni wieków klasztor był wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Obecny wygląd kompleksu klasztornego zawdzięczamy austriacko-ormiańskiemu filantropowi Vladimirowi Harutyunyanowi.