Świątynia Garni, klasztor Geghard, zwiedzanie Erywania, Park Zwycięstwa, Kompleks Pamięci Tsitsernakaberd, Plac Republiki

Przejeżdżając przez wieś Woghjaberd, architekt Rafael Israelyan często zauważał, że z pobliskiego wzgórza rozpościera się wspaniały widok na górę Ararat. I właśnie tutaj, w 1957 roku, Israelyan ukończył zaprojektowaną przez siebie budowlę, zwaną Świątynią Góry Ararat. Na frontowym wejściu wyryto dużymi, wyraźnie widocznymi literami ostatni wers wiersza Jeghisze Charentsa. "Idź w świat; nie ma białego szczytu jak Ararat, jak ścieżka niedojrzałej chwały; kocham moją górę Masis." Bardzo szybko miejsce to otrzymało nową, popularną i szerzej używaną nazwę - Łuk Charentsa. Rozpoczynamy wycieczkę od punktu widokowego na górę Ararat, symbol Armenii.

Świątynia, zbudowana w I wieku i istniejąca przez stulecia, została zniszczona i ponownie wzniesiona. Opowiada o przedchrześcijańskiej Armenii i narodzie ormiańskim. Świątynia poświęcona Mitrze, bogu słońca, jest jedyną zachowaną świątynią pogańską zarówno w Armenii, jak i na terytorium byłego ZSRR. Świątynia została zniszczona przez niszczycielskie trzęsienie ziemi w 1679 roku i była odnawiana przez około 8 lat, w latach 1968-75.

Następnym przystankiem są bazaltowe organy, Symfonia Kamieni. Nagromadzenie naturalnie przyciętych kamieni o wspaniałej symetrii to prawdziwy cud natury, a także część światowego dziedzictwa UNESCO. Sześciokątne kamienie, rozciągające się jeden za drugim wzdłuż kanionu, wyglądają jak organy, stąd też nazwa.

Starożytna nazwa tego wykutego w skale klasztoru brzmiała Ayrivank ze względu na 140 jaskiń w otaczających górach, które były zamieszkane przez mnichów. Później święta relikwia Geghard, sprowadzona tutaj, nadała klasztorowi jego obecną nazwę, Geghardavank. Broń rzymskiego centuriona Longianosa, święta relikwia Geghard, którą zadano ranę Chrystusowi, jest obecnie przechowywana w Świętej Stolicy Matki Bożej w Eczmiadzynie.

Budowa parku (wówczas nazywanego Miejskim Parkiem Arabkir) rozpoczęła się w latach 30. XX wieku, a po zakończeniu II wojny światowej przemianowano go na Park Zwycięstwa. 29 listopada 1950 roku otwarto kompleks memorialny Parku Zwycięstwa, którego częścią był 17-metrowy pomnik Józefa Stalina. Z tego powodu mieszkańcy do dziś nazywają kompleks, park i otaczającą go dzielnicę „Pomnik”. Architektem odpowiedzialnym za przebudowę parku i kompleks memorialny był Rafael Israelyan. W 1962 roku pomnik Stalina został zdemontowany, a po latach na cokole umieszczono 22-metrowy posąg „Matka Armenia” autorstwa Ary Harutyunyana jako symboliczne przedstawienie ormiańskiej kobiety.

„Na początku XX wieku rząd turecki dopuścił się jednej z największych zbrodni przeciwko ludzkości tego stulecia — ludobójstwa Ormian. Kompleks Memorialny Cicernakaberd poświęcony jest 1,5 milionowi Ormian, którzy zginęli w wyniku ludobójstwa zorganizowanego przez Imperium Osmańskie. Od chwili inauguracji w 1967 roku miejsce to stało się integralną częścią architektonicznego krajobrazu Erywania, służąc jako cel pielgrzymek.

Kompleks składa się z trzech głównych elementów:

- Ściany Pamięci (Hushapat),
- Sanktuarium Wieczności, gdzie płonie wieczny ogień,
- kolumny pamiątkowej „„Odrodzona Armenia””, 44-metrowego filaru symbolizującego odrodzenie narodu ormiańskiego.

Dwanaście masywnych kamiennych płyt otacza wieczny ogień, reprezentując dwanaście prowincji historycznej Armenii Zachodniej, które zostały utracone w wyniku ludobójstwa. Wokół pomnika znajduje się mur o długości 100 metrów, na którym wyryto nazwy miast i wsi, gdzie miały miejsce masakry.”

Plac Republiki to główny plac Erywania, zaprojektowany przez architekta Aleksandra Tamaniana w generalnym planie miasta z 1924 roku. Służy jako ważny węzeł miejski i transportowy, a także miejsce różnych wydarzeń i zgromadzeń. Na placu znajdują się śpiewające fontanny, dwa główne muzea — Muzeum Historii Armenii i Galeria Narodowa, a także budynki rządowe wzniesione między latami 20. a 50. XX wieku, Centralny Urząd Pocztowy Armenii oraz hotel Marriott. Kompleks Placu Republiki jest uważany za jeden z najlepszych przykładów architektury epoki radzieckiej, za co w 1971 roku otrzymał Nagrodę Państwową Armeńskiej SRR.