Wieczorna wycieczka do Garni i Geghard

Przejeżdżając przez wieś Voghjaberd, architekt Rafael Israelyan często zauważał, że z pobliskiego wzgórza roztacza się wspaniały widok na górę Ararat. I właśnie tutaj, w 1957 roku, Israelyan ukończył zaprojektowaną przez siebie konstrukcję, którą nazywa się Świątynią Góry Ararat. Ostatni wers wiersza Jegisze Czarenca jest wyryty widocznymi, dużymi literami nad frontowym wejściem. „Idź w świat; nie ma białego szczytu jak Ararat, jak ścieżka niedojrzałej chwały; kocham moją górę Masis”. Bardzo szybko miejsce zyskało swoją nową, popularną i bardziej rozpowszechnioną nazwę - Łuk Czarenca. Wycieczkę rozpoczynamy od punktu widokowego na górę Ararat, symbol Armenii.

Świątynia, zbudowana w pierwszym wieku i istniejąca przez stulecia, została zniszczona i ponownie odbudowana. Opowiada o przedchrześcijańskiej Armenii i narodzie ormiańskim. Świątynia poświęcona Mitrze, bogu Słońca, jest jedyną zachowaną pogańską świątynią zarówno w Armenii, jak i na terytorium byłego ZSRR. Świątynia została zniszczona przez niszczycielskie trzęsienie ziemi w 1679 roku i była odbudowywana przez około 8 lat, w latach 1968-75.

Dawna nazwa tego wykutego w skale klasztoru brzmiała Ayrivank, ze względu na 140 jaskiń w okolicznych górach, które zamieszkiwali mnisi. Później przywieziona tu święta relikwia Geghard nadała klasztorowi jego obecną nazwę - Geghardavank. Broń rzymskiego setnika Longiniosa, święta relikwia Geghard, którą zraniono Chrystusa, jest obecnie przechowywana w Świętej Stolicy Matki w Etchmiadzin.

Kolejnym przystankiem są bazaltowe organy, Symfonia Kamieni. Nagromadzenie naturalnie uformowanych kamieni o cudownej symetrii to prawdziwy cud natury, a także część światowego dziedzictwa UNESCO. Sześciokątne kamienie, rozciągające się jeden za drugim wzdłuż kanionu, wyglądają jak organy, stąd ta nazwa.