Caghkadzor, Sewan

Pierwszym miejscem, które odwiedzimy, jest jezioro Sewan, perła Armenii. Położone na wysokości 1900 metrów nad poziomem morza, Sewan jest drugim najwyżej położonym słodkowodnym jeziorem na świecie. Sewan, pochodzenia wulkanicznego, otoczone jest pasmami górskimi, podzielone na dwie części i posiada jeden duży półwysep. Jezioro Sewan cieszy się wielką popularnością wśród turystów zarówno w przypadku aktywnego, jak i biernego wypoczynku. Przy maksymalnej głębokości 83 metrów Sewan jest jedynym z trzech historycznych ormiańskich jezior położonym na terytorium Republiki Armenii.

Maria, córka króla Aszota I, obiecała zbudować 30 kościołów ku czci swego zmarłego męża. Przez całe życie dotrzymywała obietnicy. Jeden z nich, Sevanavank, zbudowano w 874 roku. Założony w IV wieku Sevanavank przeżył swój rozkwit w IX wieku. Poza dwoma zachowanymi kościołami na szczególną uwagę zasługuje wyjątkowy chaczkar z XVII wieku z licznymi scenami biblijnymi. To właśnie na kopule Sevanavank po raz pierwszy zapisano nazwę stolicy — Erywań.

Tsaghkadzor to jedno z najpiękniejszych i najbardziej turystycznych miast w Armenii. Jest urocze o każdej porze roku i stanowi ulubione miejsce zarówno mieszkańców, jak i turystów. Tsaghkadzor słynie z najlepszych armeńskich uzdrowisk, miejsc rozrywki, zachwycającej przyrody i zabytków kultury. Znajduje się zaledwie 50 km od stolicy. Położony na wysokości 1840 metrów nad poziomem morza Tsaghkadzor uważany jest za jedno z najlepszych miejsc do biernego i aktywnego wypoczynku.

• Opłata za wstęp na kolejkę linową (3,500 AMD)

Kompleks klasztorny Kecharis to jeden z najważniejszych zabytków kultury Tsaghkadzoru. Cztery kościoły kompleksu klasztornego zbudowano w XI–XIII wieku. Dzięki wyjątkowej architekturze i bogatej historii Kecharis był przez stulecia jednym z wybitnych ośrodków kościelnych i piśmienniczych Armenii, za sprawą książąt Pahlawuni i Proszjan. Kompleks składa się z czterech kościołów, przedsionka, kaplic i około trzech tuzinów chaczkarów (XI–XVII wiek). Na przestrzeni wieków klasztor był wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Obecny wygląd kompleksu klasztornego zawdzięczamy austriacko-ormiańskiemu filantropowi Vladimirowi Harutyunyanowi.